"Mensenmensen"

Wat is dat toch, met mensen en dieren??
Je hebt dierenmensen en mensenmensen.Tja, ik ben.....

Wij zijn opgegroeid met een klein aantal dieren.
En dan bedoel ik ook klein:
Eerst waren daar de vissen van vaders.


Een aquarium met guppies en een kom met goudvissen.
Op een ochtend mocht ik "the golden girls" voederen, en ja hoor, sprong er één zo in mijn decolleté.
Nou was ik pas 4, dus het was meer een zwarte piste, dan een geweldige skischans, maar toch.

Later kwamen de witte muizen.

Met een tolerante moeder, die zeer zorgzaam was, was dit wel aardig.
totdat muis "Dotje", van zuslief een gezwel op haar kont kreeg.
Toen hadden we meer gezwel, dan huisdier.
Muis naar de dierenarts, die moeten toch ook heel wat aflachen, met al die kinderen met de allerliefste ongediertes, en Dotje kreeg nog een smeerseltje.
Natuurlijk hielp dit niets, maar hij had zijn zakken weer (de dierenarts, dus) gevuld en wij, zuslief en ik hadden echt alles voor Dotje gedaan.
Natuurlijk volgde er al ras een nette bergrafenis in de tuin.

Toen kwamen de hamsters.
"Hammie en Hummeltje"
Twee zussen, twee hamsters.
Mijn eerste hummeltje werd opgevreten door hamstertje van zuslief.

We hadden de volgende dag alleen een miniatuur openhaardkleedje in de kooi liggen.
Maar... Hummeltje twee kwam eraan.

Hamsters kunnen niet zo goed vliegen en op hun pootjes landen, het zijn ook hamsters en geen vogels of katten.
Maar toch, bleek dat deze blind was en zo van de tafel afliep.
Gevolg: een gebroken pootje, ooooh.
Hallo dierenarts, nee dit moest vanzelf genezen.
Geen smeerseltje kon hieraan helpen.
Na een paar dagen heeft Hummeltje zelfmoord gepleegd, echt waar.
Er was geen briefje achtergelaten maar...
Zij had zoveel eten in haar wangen gepropt, dat ze werkelijk waar, ontplofte.
We hebben ze niet meer kunnen begraven.

Waar dit verhaal toe moet leiden??
Nu wonen we best landelijk en hebben kinderen en ja hoor;
"Mogen we een huisdier??"
NEE dus.
Ten eerste ben ik niet zo'n dierenvriend (hoe is het mogelijk) en mijn man ook niet zo.( Vraag maar aan zuslief het verhaal van de hond van haar man, mijn zwager dus, de broer van mijn man. Zo is het weer duidelijk hè?)

Ten tweede vind ik het al moeilijk om oppas voor mijn allerliefste kinderen te vinden, laat staan voor een echte beestenbende.

Ten derde, ze mopperen zelf ook als we overlast hebben van muizen, muggen, poepende katten van de overburen, honderdduizenden grasvliegen binnen
(echt waar, en waarom heten ze grasvliegen?? Ik heb geen gras binnen.Na 5 jaar zijn ze bijna allemaal vertrokken, het nageslacht dan), doodvliegende spreeuwen tegen je net gewassen ramen, enz. enz.

Maar ook de mensen om je heen vinden dat het wel bij ons huis past om een hond ofzo aan te schaffen.
Tja, dat zijn dezelfde die een paar jaar geleden vonden dat mijn 13 jaar oude autootje, niet bij ons huis paste, erg hè!!

Maar...
Het voordeel van landelijk wonen zijn ook de dieren die je vanzelf erbij krijgt.( niet het ongedierte dus).
Zo hebben we een paar jaar op rij uilen gehad.

Voor ons slaapkamerraam werd er een nestje geboren en hebben we kunnen volgen hoe de spruiten uitvlogen.En de uileballen waren zelfs welkom en heel leerzaam.
Ook andere vogels komen af en toe een kijkje nemen in onze tuin, zoals deze buizerd.Prachtig...

De katten om ons heen zijn natuurlijk welkom om de muizen enzo te vangen, maar "dan wel oprotten en schijten in je eigen tuin". Sorry, doe ik het weer.

Een vis buiten in de put is ook prima, zeker als je deze niet hoeft te voederen en toch 11 jaar blijft leven.
Nu is hij weg, tja...de natuur gaat zijn eigen gang.


Maar het allermooiste zijn toch wel "onze koeien".
Een boer bij ons uit de buurt, pacht een weiland naast ons, om in de zomer zijn koeien daar te kunnen zetten.
Begin mei is onze dochter jarig, en dan komen ook bijna altijd de koeien, geweldig cadeau toch?!
Tot eind oktober hebben we er plezier van en ook de visite vind het hartstikke leuk.
Vooral onze zoon wil graag een huisdier, en wat zegt moeders dan:"Ga maar naar buiten, daar zijn al onze huisdieren".
Hij accepteert het nog steeds en kan uren tegen de koeien praten.

Alleen met dierendag is het een probleem, want dan mogen ze hun huisdier meenemen naar school. Maar een koe in mijn kleine autootje (inmiddels wel een andere, maar net zo klein, dezelfde kleur en niet passend bij het huis??!!), nee, dat zie ik niet zo te zitten.
Het is heerlijk, als ik uit het keukenraam kijk, of in de tuin zit, om ze lekker loom te zien grazen of slapen.
Zie je, zo'n dierenbarbaar ben ik nog niet.
En: beter een goede buur, dan een verre vriend...
Ik heb de beste buren, ieder half jaar weer.

Heel veel lieve groetjes voor jullie allemaal,
Margot.

P.S. Gelukkig heeft mijn zus cavia's en kippen, de eitjes zijn heerlijk!!