Fase 1...

Hallo luitjes,

Ja, luitjes, daar hoor ik ook bij.
Wat ben ik lui geweest.
Ik heb zelfs geen berichtjes achtergelaten en lang niets van me laten horen.
Ik verontschuldig mezelf niet, want het was voor een goed doel:
Fase 1 van project 368 is klaar!!!
Vrijdagmiddag hadden de tuinbouwvakkers de laatste grasmat erin gelegd, en
zoonlief nam zijn eerste duik.


Ja Lynda, 4 stoelen zijn wit, 2 gespoten 2 geschilderd, beide keer een kl.... werk.
Nog 2 te gaan, maar nu nog niet. Maar.... ik heb eer van mijn werk.
Rest van de styling komt na Italië, met de spulletjes die we hebben. Volgend jaar komt de rest wel, centjes zijn bijna op...



Zaterdag in de wind een fles bubbels opengetrokken (net de Pfaffs...), maar ik vond het nog te koud om mijn inmiddels weer bruine voetjes in het water te laten glijden.
Maar zondag was het een pre-vakantiedag.
Zalig!!!






S'morgens meteen de luie stoel op het zonneterrasje en blijven zitten, lang blijven zitten.
Kids in het water, en zelf met een kopje koffie de boekjes van Rome gaan lezen.
Ja, want overmorgen zitten we al in Rome.
Ik moet nog wassen, strijken, koffers pakken, laatste dingen kopen enz. enz. (Zit ik hier toch heel relaxed te bloggen!!!).
Hier dacht ik gisteren dus echt niet aan, ook al werd ik steeds roder.
Tjee zeg, wat heeft die mooie koperen ploert, zon dus, gisteren zijn best gedaan. Maar mij hoor je niet klagen hoor, en kids en manlief ook niet.
S'avonds bbquetje aan en gewoon verder genieten.
Het was een echt vakantiegevoel, en mama ging dus echt in het water.
"Mama, dat doe jij toch alleen op vakantie??"
Ja kids, zo relaxed was ik dus...
Waarom gaan we toch weg dan, dat was gisteren een veel gestelde vraag, door de aangewaaide gasten.
Nou, omdat manlief anders elke dag op de zaak zit, we niet zeker weten hoe het weer hier zich zal houden, omdat mama dan niet hoeft te koken en wassen, manlief het daar niet erg vind om boodschappen te doen, mama het niet altijd uitmaakt of heur haar wel goed zit, het italiaanse ijs heeeel lekker is, mama veeeel boeken wil lezen, mama al jaren naar Rome wil, papa zijn witte benen ook een kleurtje moeten krijgen, o ja, en het ook wel leuk is voor de kids om naar een ander land te gaan.
Maar gisteren was het echt een topdag.
Ik heb geen laptop en zit hier dus nu binnen, met een rood hoofd, mijn laatste berichtje te maken, voor de grote reis naar Italië kan beginnen.
De tuinbouwvakkers zijn er toch weer om alles op te ruimen, de beplanting komt pas in November, en net kwam de man die nog even overal binnen horren moet plaatsen, ook zijn ding doen.
Ik kan dus niet boven de koffers gaan pakken, loop ik daar weer in de weg.
Maar ik blijf rustig gewoon doortikken.
De strijkplank staat klaar om gebruikt te worden, de machine draait, mijn lijstje ligt klaar, dus als ik me een paar uur kwaad maak, is alles op tijd af, toch????

Maar.... morgen de laatste basisschooldag van dochterlief, mijn oudste.
S'avonds de musical en dan blijven ze slapen op school.
De volgende ochtend wordt de rode loper uitgerold en mogen ze voor de laatste keer de school uit.
Met muziek, en iedere leerling krijgt een goed woordje mee...
Daarna gaat dochterlief met ochtenhumeur de auto in, op weg naar het vliegveld. Een goed begin is het halve werk???
Ieder jaar sta ik te kijken, ieder jaar denk ik: gelukkig is de mijne nog niet zover, ieder jaar sta ik mee te janken, en nu....
de tissues staan klaar, en mogen allemaal op, want deze hoeven niet mee naar Italië.

Ik wens iedereen een geweldige vakantie, ik ga er echt tussenuit, want we zitten in "the middle of nowhere", zonder bereik....
Alleen wijzelf en een paar mede gasten....
Als het half zo zalig wordt als gisteren.....

Iedereen een dikke kus, rust in je hoofd en ledematen, een fijn gevoel, en voor degene in moeilijke tijden, ik neem jullie allemaal mee in mijn hartje en denk ook zonder pc-verbinding aan jullie.

Smakkerd: