Vanmiddag is het er eindelijk van gekomen, dacht ik...Ik ging "even" een laatste plekje voor mijn moeder uitzoeken. Ze stond al sinds februari te wachten in het crematorium, en het werd dus echt de hoogste tijd.
Ik was er al wel mee bezig, maar had nog geen goed gevoel bij wat, waar en hoe.
Maar, vorige week een afspraak gemaakt en ging zorgeloos op pad, dacht ik.
Maar hoe dichter ik bij het crematorium kwam, hoe zwaarder mijn gemoed toch werd.
Ik werd heel vriendelijk ontvangen en was toch nog aardig relaxed.
"Hoe heeft U de tijd in Februari, rond het afscheid van uw moeder beleefd?" met zachte, warme stem...
De sluizen gingen open en de tissues werden mijn kant uitgeschoven, dit komt dus vaker voor,
Even diep zuchten en zakelijk aanpakken die hap, dan ben ik er tenminste zo vanaf...
Tja, ook de urn moest uitgezocht worden, want ze komt niet achter een afdeksteen te staan.
Wel zo fijn voor d'r, zeg ik ook nog, want ze hield van naar buiten kijken...wat je al niet zegt en denkt op zo'n moment.
"Waarom heeft u voor deze plaats gekozen?"
Tissues werden weer bijgeschoven....
Ze zei altijd: "stook me maar op achter in de tuin, als je me maar niet onder de grond stopt.."
En hier mag ze in de muur, op een mooi plekje, niet in de grond dus...
"Dan gaan we nu een plekje uitzoeken".
Oké.
Het is een prachtige herfstdag en een goede ambiance voor een dag in rouw, dus kom maar op.
Er zijn daar 4 hoeken.
"Uw moeder hield zeker van de zon?"
Hoe weten hun dat nou, ze was een eersteklas zonaanbidster, en dat heb ik van haar geërfd, georven, what ever...net als haar migraine trouwens, maar dat terzijde...
We liepen naar een ander hoekje, en daar....echt waar...kwam er een zonnestraal door de wolken, op het plekje, waar ze nu komt te staan in haar mooie marmeren urn.
Bedankt mam, voor deze hulp. Ik was dus toch niet alleen.
Helaas kan het nog niet afgesloten worden, want pas volgende week zaterdag kan ze bijgezet worden, met of zonder familie.
Ik ben er bij, en niet alleen...
En dan hebben we hopelijk allemaal rust...
Liefs,
*straaltwatwarmtejouwkantop*....goed gedaan meisje!!!!!
BeantwoordenVerwijderenLiefs,
Lynda
Ik begrijp je helemaal...het is zo raar, vreemd maar ook wel weer bijzonder om zoiets te doen! Toen mijn hele lieve schoonvader was overleden, gingen we zijn as uitstrooien. Daar liepen we dan, met een schaal waarin hele fijne stukjes schelp leken te liggen, maar wat kort door de bocht het restant van het lichaam van mijn schoonvader was. En degenen die wilden namen een handje vol en strooiden zijn as uit over het veld...
BeantwoordenVerwijderenMijn man vond het symbolisch wel erg mooi "zoals zijn vader hem als baby in zijn armen had gehouden, zo hield mijn man zijn vader in de armen"...
En nu hou ik op, anders moet ik zo ook aan de tissues!
Veel sterkte volgende week zaterdag...ik hoop dat dan de zon weer schijnt :-)
Warme groet, Ingrid
Moeilijk was dat, weet het meis. Maar je bent weer een stapje verder. En zo te horen heb je de perfecte plek gevonden
BeantwoordenVerwijderenDie sluizen gingen ook open toen ik mijn moeder "moest" halen 4 jaar geleden...rottig om te doen maar iets wat helaas moet.
Sterkte en liefs van Marian
Lieve Margot,
BeantwoordenVerwijderenJa, het zijn een van de aller,aller moeilijkste momenten in een mensenleven.
Maar je hebt het moedig gedaan en met alle respect rekening gehouden met jullie moeder haar wensen.
Zij krijgt een mooi plekje en jullie kunnen daar heen gaan, een bloemetje leggen of kaarsje branden, even wat woorden uitspreken.
En wie weet zijn er dan ook weer die zonnestralen waar jullie zo van houden.....
Weet nog als de dag van gisteren toen mijn man en ik de urn met as van vader gingen ophalen in het crematorium......de weg erheen was moeilijk, we waren beiden stil,maar woorden zijn dan overbodig.....'n hand voelen of 'n arm om de schouder voelen goed en warm.
Vaders as heeft nog weken hier in de huiskamer gestaan, en op een zonnige winterdag zijn wij met onze kinderen en kleinkinderen de as van vader,schoonvader,opa en overgrootvader gaan uitstrooien op een plekje waar hij heel graag kwam,ik had voor de kleinkinderen een klein tuiltje bloemen gemaakt wat ze daar achterlieten op die plek.
Het voelde goed.......en vader was op zijn rustplaats zoals zijn laatste wens was....
Ik sla een arm om jou heen, sterkte meisje!
Liefs,
Ger
Lieve Margot,
BeantwoordenVerwijderenWat een bijzonder verhaal over die zonnestraal! Even een knipoog van boven! Goed gedaan meid!!
Heel veel sterkte zaterdag!
Veel liefs,
ALma
Ondanks de zware gang was je moeder er even weer, alhoewel ze is er altijd...
BeantwoordenVerwijderenHier zeggen we als we niet over iemand die overleden praten, dan is die gene pas echt er niet meer..
super bijzonder en zeker niet toevallig...je moeder haar zonnestraal ...
een hele dikke knuf *zus* lobeyou
Prachtig blogje over je moedertje Heerlijk nuchter met een traan. Daar hou ik van... liefs en sterkte van mij....
BeantwoordenVerwijderenWat fijn Margot, dat er nu een mooie plek voor haar is uitgezocht. En op zo'n bijzondere manier!
BeantwoordenVerwijderenHeel veel sterkte.
Veel liefs van Ester!
Op het juiste moment net dat ene zonnestraaltje, mooi zeg!
BeantwoordenVerwijderenJe hebt het goed gedaan meid! Ook in dit bijna laatste stukje, heb je weer goed voor je moeder gezorgd en ook dit hoort weer allemaal bij rouw en verwerken. En ja, we blijven wel nuchter hè en dus kun je dan lachen als je je herinnert wat je moeder zei over 'stook me maar achter in de tuin'...
BeantwoordenVerwijderenEn volgende week zaterdag wordt ook een goede dag, want dan is ze na al die tijd op haar eigen plekje. Dikke knuf voor je!
Je raakt me! heel mooi beschreven....en wat stoer zo alleen.
BeantwoordenVerwijderenliefs karin
Wat een moeilijke momenten zijn dat voor je lieve Margot, weer een beetje afscheid nemen. Wat een bijzonder moment dat een zonnestraal je de weg naar een mooi plekje wees. Wat zal jij je moeder dichtbij hebben gevoeld op dat moment.
BeantwoordenVerwijderenHeel veel sterkte met alles.
Liefs Mea
Je schrijft het grappig, maar er klinkt toch wel wat triestigheid doorheen (understatement) en dat is niet gek. Arme jij. Hoop dat er maar veel zon mag stralen op jullie.
BeantwoordenVerwijderenWat blijven dit een verdrietige dingen.
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat je er nu een beter gevoel over hebt nu je een plekje in de zon hebt gevonden.
Maar afscheid nemen blijft pijn doen als je een dierbaar iemand verliest.
Heel veel sterkte.
Liefs Katja
Knuffel!
BeantwoordenVerwijderenKippevel bezorg je me!
BeantwoordenVerwijderensterkte.
Knuffel van Peet
Goed gedaan zusje, heb jij straks je plekje, samen met mama in de zon. Knuffels.
BeantwoordenVerwijderenPffffff......heftig ditte Margot.......goed gedaan hoor!! je hebt een mooi plekje voor haar gevonden......sterkte meis........knuffel van mij.......
BeantwoordenVerwijderenMoeilijk, weet het helaas ook. Maar je hebt het vast heel goed gedaan.
BeantwoordenVerwijderenEn zeg je nu alvast sterkte volgende week zaterdag.
lieve groet Lia
Hoe zo iets vreselijks triest (het verlies van je moeder) ook nog een bijzonder tintje kan krijgen.
BeantwoordenVerwijderenMooi gedaan Margot ik weet zeker dat je moeder erg erg blij mee is!
Lieve groet
Michaja
Heel erg moeilijk voor je, wat een gemis
BeantwoordenVerwijderenmaar plots een teken van aanwezigheid
kijk zo zijn mama's hé, zelfs al zijn ze er niet meer, ze steken een handje toe
Wat mooi!
Wat fijn dat ze je even haar aanwezigheid duidelijk maakte.
BeantwoordenVerwijderensterk ben jij hoor maar zo te horen je moeder ook!
lieve groetjes
Yolanda
Dag Margot, wat heb je een mooie beschrijving gegeven van wat ongetwijfeld een hele zware gang voor je moet zijn geweest. Ik wens jullie sterkte bij het vervolg en ook dan zal ze (hoe dan ook) weer bij jullie zijn.
BeantwoordenVerwijderenLieve groet, Tineke
Lieve Margot, wat heb je dit goed gedaan. En wat een mooie symboliek zo met die zonnestraal op het juiste moment. Ik hoop dat jullie het volgende week samen ook met een goed gevoel kunnen afsluiten en dat je er rust bij vindt. Dikke knuffel voor jou, meis!!!
BeantwoordenVerwijderenX
Slik. Wat mooi en wat heb je het mooi beschreven...
BeantwoordenVerwijderenJa, dit soort dingen horen bij het leven zoals Madelief ook al schreef. De enige oplossing om geen verdriet te hebben is om je niet aan iemand te hechten en niet van iemand te gaan houden. Dat is tenslotte ook geen optie. Rouw is de keerzijde van lieve, warme contacten. Sterkte meid, je moeder is vast trots op de integere manier waarop je het aanpakt....
BeantwoordenVerwijderenEn dan zijn ineens bij mij de sluizen open.... zit ik hier gewoon te janken op mijn vrije dag. Toevallig hadden we het hier gisteren thuis over, mijn schoonvader is in Juni overleden en ook mijn schoonmoeder moet gaan bedenken wat ze met de as wil doen, mijn schoonvader was pas 64 dus daar is vantevoren niet over nagedacht.
BeantwoordenVerwijderen"Toevallig" dat ik dan ineens deze blog lees, en super dat je mams even om het hoekje kwam kijken, ze laat je echt niet alleen hoor... ze kijkt gewoon van een afstandje mee.
Prettig weekend en alvast veel sterkte met de volgende stap.
Hoi,hoi,een beetje een late reactie van mijn kant maar had de hele week geen internet.
BeantwoordenVerwijderenLas net je verhaal en zie dat we verschillende overeenkomsten hebben.
Mijn moeder is ook in feb overleden en een paar maanden geleden hebben we haar met zijn drietjes uitgestrooid op een bijzonder mooi plekje en terwijl we een plekje uitzochten en dre haar uitstrooide kwam er wind opzetten en de as vloog op onze kleren en heel raar op dat moment kwamen er ganzen aanzetten raar of toeval allemaal,ik weet het niet.
Ook jij heb de migraine van je moeder georven,nou ik helaas ook balen want ik loop wel drie keer in de week met pijn in mijn kop rond en ben zo misselijk als een deur dat had mijn moeder gelukkig dan weer niet.
Je foto’s op je volgende post zien er heel gezellig uit want een werk zal het zijn om alles weg te moeten halen voor de schilder.
Heel veel succes,xxx.
Ach lieverd.... je hebt het goed gedaan!! Je moeder zal trots op je zijn, heus!!
BeantwoordenVerwijderen*knuffel*
Ach Margot, je hebt het mooiste plekje voor je moeder uitgezocht en ook al zullen er nog veel tranen vloeien, ook dit stukje rouw maakt dat haar afscheid steeds meer een plaatsje zal gaan krijgen (zowel letterlijk als figuurlijk) *Knuffel*
BeantwoordenVerwijderen