Ballen en knopen...

Schrik niet hoor, dit wordt weer een vrolijk berichtje, voor jullie dan...

Ten eerst, het gaat alweer beter hoor, zie de zon alweer schijnen, o...net achter een wolk verdwenen... jullie snappen wel wat ik bedoel...

Ook door al jullie lieve en opbeurende reacties en blogjes, gaat het "herstel " (wat een zwaarwichtig woord, voor een dip) met rasse schreden vooruit...

Gisteren dus naar zuslief geweest, voor de verjaardag van mijn petezoon...

Helaas geen chocoladetaart, maar wel heerlijke slagroom...

Hij was aan het sparen voor een laptop, en vroeg dus centjes. Zo gevraagd, zo gedaan...heeft hij al een hele laptop gekregen!!!!... Maar de attributen moeten er nog bijgekocht worden, dus mocht hij de centjes houden (anders was het cadeau natuurlijk linea recta weer mee terug gegaan, not dus).

Natuurlijk moest er nog geproost worden en een glaasje witte huiswijn, is dan niet te versmaden, want hij is lekker, hè?

Toen was het ineens 6 uur, en sloeg de paniek in mijn broek, of zoiets...

Om 7 uur wilde ik toch weer mijn tennislessen gaan oppikken, want misschien zou ik daar een beetje van ontknopen. En vorige week had ik ook al gemist...niet echt hoor, want het goot toen pijpestelen.

Kids in de auto, manlief op zaak gebeld of hij frietjes wilde halen, dan kon ik me zovast omkleden...

Strakke planning, strak pak...brrr...

Half zeven in afkledend tennistenue dus, vijf minuten later kwam het diner binnengestormd, naar binnen geschrokt en met een kop thee weggespoeld, in de auto en naar het sportveld.

Moest nog vlug mjn bardienst verschuiven/afkopen, want die hadden ze op mijn verjaardag gepland..:"ja, daar kijken we allemaal niet naar hoor..."

Kost me gewoon €25,- . "ik ben toch zeker Sinterklaas niet???".

En zo stond ik op tijd, strijdvaardig met racket in de hand, klaar voor de eerste tennisballen van dit jaar....en daarvoor was het ook al 5 weken afgeblazen...dus...

Maar ik was gemotiveerd en had er weer zin in.

"We gaan er flink tegenaan, actie/reactie...en dit op snelheid....".

Achteraf kan ik jullie het een en ander vertellen...

Met een glas (of twee???) wijn in de knieen, taart in de darmen, friet in de maag en een fricandel in je slokdarm, hierbij opgeteld een conditie van likmevestje en een doos knopen op en in je rug/schouders...da goa nie goe hè...

Maar, eigenwijs als ik ben (wie??, Ik???), 200% gegeven, snot voor de ogen, naar zuurstof snakkend, gewoon alle ballen terugslaan... En het was heerlijk, op dat moment...

Toen het voorbij was en het zwart voor mijn ogen weer was opgetrokken, kreeg ik nog een heerlijke opmerking van de superjonge en getallenteerde trainer: "ja, je bent niet meer de jongste hè...".

Gelukkig was en ben ik niet op mijn mondje gevallen en is mijn humor ook nog niet zoek, ik heb het broekie gewoon op zijn nummer gezet, en hij stond met zijn bek/mond vol tanden..(beugeltje was er net uit, volgens mij).

Wat ik gezegd heb, weet ik niet meer, maar we hebben er vreselijk om gelachen, en de tennistraner ook hoor...Volgende week kom ik gewoon met mijn paarse rollator, met grijs biesje (Lynda..haha...) en ga er dan weer voor 200% tegenaan, ook al zitten er nu dus ballen en knopen in mijn rug, maar nu weet ik waar het van komt.

Moraal: Geen slagroom, friet en wijn...als je binnen een uur, topfit moet zijn!!

Intussen regent het weer pijpestelen, maar dat heeft niets met mijn gemoedstoestand te maken hoor.

Wanneer ik jarig ben....jaaa???!!!

Ik ben een waterman...en als het zover is, horen jullie het wel...

En er komt alleen maar een 5 achter, en nog lang niet ervoor...

Warme groetjes, Margot

PS, ik ga nu huiswerk maken...de Privé is weer gearriveerd, dus wie weet...