Alle eer aan manlief...

Waar moet ik beginnen.
Eerst had ik dan dat geweldige weekend met de dames van Blogland, viel ik gisteren weer met mijn neus in de boter, figuurlijk dan hè. Want mijn knietjes zijn nu paars/blauw van het eerdere avontuur.
Maar, gisteren dus...
Manlief stond 25 jaar op de loonlijst van de firma, en daar de firma 25 jaar bestaat...juist ja, hij was mede oprichter, samen met zijn vader... In die 25 jaar zijn de broertjes er ook bijgekomen en is de nestor helaas twee jaar geleden weggevallen. Nu wist manlief wel dat de broers dit niet zomaar voorbij wilde laten gaan, en werd ook ik in het complot betrokken, maar wist niets van de hoed en de rand. Er was me verteld dat ze tijdens het kerstdiner voor en met het overige personeel, en aanhang, aandacht aan dit heuglijke feit besteedt zou worden. Onze kindjes mochten ook mee, maar moesten dan wel weer op tijd naar huis. Dus moeders had het allemaal geregeld.
Manlief was al verrast op de zaak met foto's en taart en wist dat de kids mee gingen. Om 16.30 werden we verwacht bij het restaurant.
Buiten hing er een banner met de aankondiging van manlief, 25 jaar op de zaak...en binnen stonden ze klaar met champies.
De complete familie was erbij en nog meer mensen als verwacht, De eerste snik ging in mijn keeltje omlaag.
De eerste speech werd gehouden en een mooi horloge werd aan manlief overhandigd.
Klaar zou je denken...NOT DUS....
Weer een speech, met de nodige humor, en...een reischeck voor het hele gezin, naar Barcelona, met alles erop en eraan... EN IK HOOR BIJ DAT GEZIN... Zoonlief kan het nog niet bevatten, en ik ook nog niet. Tweede snik liep al over de wangetjes en er zou nog veeeel meer volgen.
Want toen de derde speech, over het opstarten van de firma, samen met vaders...Hierbij werd een prachtig beeldje van vader overhandigd, en het was stil. Alhoewel, iedereen dook in zijn tas of broekzak, om het tranentextiel te kunnen pakken...
Het beeldje had de firma laatst gehad, van het personeel, omdat de firma toen dus 25 jaar bestond (ja, ze vieren alles), en nu hadden ze er een afgietsel in beton van laten maken...Prachtig en zeer eervol.


Daarna naar een andere zaal en kon het kerstdiner beginnen. Ze hadden er zelfs life muziek bi georganiseerd... Manlief wilde niet dat zijn kids naar huis gingen en ook ik vond het zo speciaal geworden, dat je je kroost hierbij wilt hebben.
We were flabbergasted..nu weet ik wat dit inhoud.
Eerst het weekend, en dan dat manlief zo in het zonnetje gezet wordt, en ook waardering krijgt.
Voor mij had hij s'middags nog vlug een geweldige bos, met 25 witte rozen gekocht, en ook daarbij kwamen de tranen weer op gang. (zie boven, de rozen dus..en nee, geen rood, ik vind witte veel mooier, manlief kent me...).
Ook hier zitten we weer van na te genieten, en barst mijn hoofd bijna uit elkaar.
We lagen pas om 00.30 uur in bed, ook de kids...maar life goes on, het is weer gewoon dinsdag, zucht...
Gelukkig hebben we de bloemen en het prachtige beeldje nog...en natuurlijk het heerlijke vooruitzicht.
Kan een mens zoveel geluk wel aan???

Warme knuffels,
Margot