Dag Sinterklaasje....

Tja....Opgelucht is een groot woord, maar het komt toch in die richting....
Sinterklaas is geweest, passé, voorbij, afgelopen, uit...
Elk jaar is het toch de nodige stress, en dit jaar was het de finale...
Zoonlief "gelooft" nog steeds, wil ik denken... maar ik weet nu al dat dit niet lang meer zal duren...

Hier in huize K. is het ieder jaar hetzelfde ritueel.
Op pakjesavond gaan we rond etenstijd nog vlug ergens naar toe, en mama (moi dus) vergeet dan altijd nog iets, en moet terug naar binnen (waar moi de cadeautjes en nodig strooigoed voor de open haard deponeert, gooit...).
Bij terugkomst is de verrassing natuurlijk overweldigend...hoe is dit mogelijk...???
Gisteren was het bijkomende effect, van een avondje eerder, BIJNA geslaagd.
We gingen om 18.30 uur uit eten, zomaar...
"Waar naartoe???"...
"O, een heel end rijden..".
Nu zit er 2 minuten, met de auto, van ons vandaan een restaurantje, of zo iets..."D'n Domme Nick". Nog nooit geweest??? Nou, wij ook niet, en zullen er ook niet snel meer komen. Een hoog ouderwets "De Valk gehalte, maar dan zonder kersje op de appelmoes. Veul op het bord, maar weinig smaak. Het was er klein, maar voor deze avond goed genoeg...
In ieder geval..mama was haar sleutels vergeten, dus moest weer naar binnen om ze te zoeken. Moi dus de zakken uit de verstopplaats gehaald, en dat ging al niet goed...alles viel over de grond..."(g)potverd....".
Alles voor de haard gego..gelegd, gedeponeerd..ZEN..., maar...waar is dat verdomde rijm gebleven, van 3 kantjes vol...aaarrrggghhhh...
Weer terug en mijn duifjes zaten gedwee in de auto te wachten, terwijl bij moi de stoom uit de oren kwam...kl...sint...
ZEN...dan maar geen rijm...ontspannen in de auto gestapt.
Voor het gezellige restaurant, was er nog niet geweest toen hè..., manlief stiekem de situatie uitgelegd en zijn hulp verzocht....
Na het eten, kauwen en slikken, naar huis...
Gelukkig had ik mijn rijm opgeslagen op de pc, dus mijn idee was om de kids buiten bezig te houden, door manlief, en ik dat verdomde rijm snel uit te printen...snel dus...in het donker, want ze mochten me nog niet in de kamer signaleren.
Maar ook de pc werkte niet mee, en het duurde, en duurde... Nu hoor ik dat dat kan komen door de sneeuw op je blog...
Zie je...sneeuw is niet altijd leuk...(Lynda...), zeker niet in stressituaties...
Mijn schatjes waren sneeuwballen tegen het huis van de buren aan het gooien, smijten...wat ze normaal dus niet mogen... en heeft deze sneeuw, de situatie juist weer gered.
Ja, ik ben gered door de ballen van sneeuw, hoe gek kan het lopen...
Mijn hoogverbaasde gezicht opgezet en het toneelspel kon beginnen...
"O, kom er eens kijken, wat ik...", sjuustum, ze vlogen naar binnen, niet de ballen, maar mijn honneponnetjes..
De rijmen werden geweldig voorgelezen, en de cadeaus vielen in de smaak, ook de mijne...
Een heel mooi interieurboek, agenda van Ariadne ( ja, als je hem niet wint, moet je hem vragen aan de Sint...stond niet in de rijm hoor), make-up, en heel lekkere wijn, die ik toevalig pas bij een wijnproeverij heeeel lekker vond...
De kids hebben Sinterklaas via de haard hartelijk bedankt en snapte dat hij een dag eerder was gekomen. (Stond in de rijm verklaard, vandaar de urgentie ervan, snappie..)
s'Avonds zei manlief, dat zoonlief zei, toen hij naar binnen geroepen werd, dat hij dacht dat wij alles zo gepland hadden....
Hij kan dus of wel verrektes, sorry, goed toneelspelen (net als zijn moeder dus), of hij zit nog in het schemergebied tussen geloof en ongeloof.
Geloof mij maar, dit was de laatste keer, want in januari gaat deze Sint vertellen dat zij geen heilige is... ook al zal ik het spannende gevoel volgend jaar wel missen, maar dan is hij alweer 10...

En zo verwelkomen wij de sfeervolle kersttijd waarin alles wat relaxter lijkt te gaan.
De ballen en de rest staan op me te wachten in de garage, en vanaf morgen gaan we heerlijk aan de gang...
De (sneeuw-, of kerst) "Ballen"...en een fijne pakjesavond voor ieder waar de sint nog binnenvalt. Doe hem de groeten.

Warme Winter Groeten,