Ballentijd...

Nee, dit is geen voetbal, maar een tennisbal....
En WE hebben inderdaad gewonnen, maar ik denk dat ZE vrijdag gaan verliezen.
Zo, dat wat het voetbal betreft.


Wat is nu het gebal, geval.
Ik heb de tennissport een half jaar geleden ontdekt.
Ik kwam erachter dat 500 meter hiervandaan (ja, naast het openbare zwembad, zie project 368) er een kleine tennisclub is, tussen de weilanden.

Ik werd gevraagd, ja zo populair ben ik nou eenmaal, ahum, en bescheiden dus, om op woensdagochtend een balletje mee te komen slaan.
Klinkt net zo erg als; ergens een vorkje meeprikken, bral...
Maar ja, leuke vrouwen en na 12 jaar niet meer gesport te hebben, was mijn lijf (happy maatje 42) voldoende uitgerust en uitgedeid, om weer eens iets sportiefs te gaan doen.
Het ging zo lekker, dat ik me zelfs inschreef voor wat trainingen. Na de eerste ronde was mijn lijf voldoende opgewarmd om nog een sessie te volgen.

Maar...in mijn enthousiasme heb ik me ingeschreven voor de clubkampioenschappen.
Vorige week en deze week.
En omdat ze natuurlijk dachten dat ik een natuurtalent was, hebben ze alles in deze week geschoven. Het gevolg: gisteren eerste wedstrijd, vanavond trainen, morgen en overmorgen wedstrijd. Gevolg, gevolg; vrijdag kun je dit lijf met alles erop en eraan opvegen en bij het grof vuil zetten.

Na 1 wedstrijd van anderhalf uur, tegen jonge meiden, die al langer spelen, toch te fanatiek bezig, waardoor het zelfs nog erg spannend werd (6-4,6-3, met veeeeel 40-40 standen, voor de kenners, voor de leken, lange rallys) doet dit lijf erg zeer.
Uit bed komen was een ramp, me naar beneden slepen nog erger, kraakte de trap of was ik dat, en het vooruitzicht van een sportief weekje, hielp er ook niet aan.

Ik zit te tikken met tintelende vingers en pijnscheuten in de schouder, en als ik dit staand zou moeten doen, voelde ik mijn knieen dubbelslaan van de pijn.
Maar..... dit helpt.
Even bloggen en de zon gaat weer schijnen.
O, dat was al zo.
De pijn verdwijnt....bijna... en ik ga er vast, weer te fanatiek tegenaan.
Morgen ben ik al op de helft en een week is zo voorbij, toch?.?

Ik ben tenslotte een vrouw met ballen!!!

Update project 368:
Zoonlief vindt dat we het zwarte zand niet op moeten ruimen, "errug leuk, mama" en de zwemvijver heeft in mijn ogen een olympische afmeting.

vd Hoogenband komt het officieel openen.... (laat maar komen hoor, dit lijf kan ook nog wel een paar baantjes zwemmen met hem).







Mama zegt altijd:'hoe viezer ik ben, hoe leuker ik het gehad heb...".
Gelijk heeft hij, heerlijk toch..

Oja, ik had trouwens verloren hoor, ha, ha.

Veel sportieve groetjes, au, au,