mama...

1 Juli, altijd was dit de verjaardag van mama.
Maar nu ze er niet meer is, hoe noem je dit dan??
De geboortedag??
Klinkt ook zo vrolijk en dat ben ik allerminst.

Vroeger was dit ook de dag, dat we vertrokken naar Blankenberge.
Een hele maand met 5 kinderen, 2 volwassenen en nog wat aanhang, in een appartement voor 6 personen.
Ik ben 15 jaar op rij mee geweest.
Het was altijd fijn.
Het liefst vertrok ze al eerder, dan hoefde ze zeker haar verjaardag niet te vieren.

In de belangstelling wilde ze zeker niet staan.
Daarom is het nu ook zo moeilijk, ze wilde geen aandacht, zeker niet op haar verjaardag, en zou het verschrikkelijk vinden als ze zou zien, hoeveel verdriet wij op deze dag hebben...

Elke dag denk ik aan haar, dus wat kan ik nog extra doen, ik weet het niet.
Wel wil ik graag de brief met jullie delen, die ik in de kerk voorgelezen heb.
Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen, maar samen met zuslief, kan ik de hele wereld aan, dus ook 1 Juli.

"ons mam"
Mijn moeder was ons mam.
Ze had een hekel aan het woord moeder, dus was het altijd:"ons mam".
Als je haar in één zin moet omschrijven, was ze vooral:
Een bescheiden, zeer zorgzame vrouw, die het geluk van anderen altijd voorop stelde en dan vooral van haar gezin.
Alles deed ze eraan, om het ons naar de zin te maken en alle problemen op te lossen.
Vaak was dat op een heel creatieve manier.
Het leek er soms op dat het hele huis bestond uit wasknijpers, elastiekjes en zelfs kauwgum om de gaten in de muur te dichten.
Soms was ze ook creatief met het huishoudgeld.
Ze hield dan wat achter, en kocht ze iets voor ons, nooit voor zichzelf.
Dus als wij dan iets kregen, werd dat gevolgd met de woorden:"Niets tegen papa zeggen, hij hoeft hier niets van te weten".

Maar ook in heel zware tijden was ze daar. Echt als steun en toeverlaat, je kon altijd op haar rekenen.
Ik zelf heb dit in de zwartste periode van mijn leven mogen ervaren en nog heb ik het gevoel dat ik ze daarvoor niet genoeg heb kunnen bedanken.

Het iedereen naar de zin maken was toch wel haar drijfveer.
Er zijn er vele die de vakanties in Blankenberge zich kunnen herinneren.
Bijna 20 jaar heeft ze daar kunnen genieten en later met heel veel plezier op terug kunnen kijken.
Een zespersoons appartement werd omgetoverd tot een twaalfpersoons appartement.
En als het moest, kon er altijd nog wel iemand bij.
Koken, wassen en strijken, in het kleine keukentje, ze deed het voor iedereen.
Toch was er nog tijd om te genieten van de zon, want daar hield ze ontzettend veel van.
Ook dat heb ik niet van een vreemde.

Mijn jeugd herinner ik me altijd met de gedachte dat de zon vaak scheen.
Dat is toch geweldig en ik hoop dat onze kinderen later ook zo terug kunnen kijken.

De laatste jaren was er veel veranderd.
De zorgzame vrouw, had zelf steeds meer zorg nodig.
Dit vond ze verschrikkelijk en heeft hier niet aan toe willen geven.
Hierin was ze erg koppig en stellig, ze kon het allemaal zelf wel.
De dag dat we ze naar het verzorgingstehuis moesten brengen, was ook verschrikkelijk.
Achteraf meer voor ons, want ze heeft daar echt nog een jaar, samen met papa, kunnen genieten van de rust en zorg om haar heen.

Maar acht weken geleden wilde ze niet meer.
Ook hier was ze heel stellig in, ze at gewoon niet.
Toch heeft ze het nog lang volgehouden en leek het af en toe iets beter te gaan.
Maar 6 februari 2010 was haar lichaam en geest echt op.
Ze heeft nog een zware strijd gestreden, niet tegen, maar voor de dood.
Nu heeft ze haar rust gevonden, de rust die ze zo verdiende na deze strijd, maar ook na het zorgzame leven wat ze heeft gehad.

Liefste mama, ook al was het afscheid al langer aanwezig, dit laatste valt heel zwaar.
Het is onbeschrijflijk hoeveel we van u houden en ik hoop dat we u dat toch duidelijk hebben kunnen maken.

Heel veel kroelen en kusjes van ons allemaal.

Zus, hier nog een leuke vakantie herrinnering, in eigengemaakte pakken van mama.

Margot....